"'Εμεινα άνεργη.. " μου είπε μια φίλη μου χθές κλαίγοντας.
"'Εμεινα άστεγη..." άκουσα σε ρεπορτάζ στη Τιβι.
"Έμεινα.. άφραγκος.." μου εκμυστηρεύτηκε ένας φίλος με το βλέμμα του λίγο περίεργο.
Ο καθένας μας κάπου έμεινε Ντόρα μας.
Αγωνίες είχατε και σείς δε λέω... αλλά για το πού θα πάτε τα ..μύρια .. μέχρι εκεί.
Και στοχοποιούσατε. Όποιον φώναζε για το μεροκάματό του, για τα ένσημά του, για τη σύνταξή του, για το σχολειό του, για το γιατρό του. - το επανέλαβε και ο Αντωνάκης σου χθές-.

Τί έγινε για παράδειγμα και ποιοί 50 χρόνια πρίν φρόντισαν να μη πληρώσουν τις αποζημιώσεις οι "φίλοι μας οι Γερμανοί". Ποιοί ήταν ανεμιγμένοι στο σκάνδαλο της SIEMENS και ποιοι φωτογραφιζόντουσαν με τον Χριστοφοράκο.. σκασμένοι στα γέλια.!!
Σε ακούμε βέβαια να αγωνιάς. Για το μεροκάματο που χάνουμε, για το τσουκάλι που δεν γεμίζει, για εικόνες που βλέπαμε σε ταινίες και αισθανόμασταν τυχεροί που δεν τα ζήσαμε..... Εσύ και τα παρεάκια σου φρόντισαν να τα ξαναζήσουμε.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου